Gears of War 3 – recenzja

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• W serwisie nie ma podobnych recenzji

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• W serwisie nie ma podobnych recenzji

Serwis Gamezilla.pl przygotował wideorecenzję Batman: Arkham Asylum, której autorem jest Tadeusz Zieliński. W recenzji tej pokazana jest zarówno mechanika gry, jak i najważniejsze zagadki, autor ocenia także grafikę i fabułę.

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• W serwisie nie ma podobnych recenzji

Historycy będą załamani, nowy Wolfenstein nie jest grą dla nich. Wprawdzie jest II wojna światowa, są naziści, ale to na pewno nie tytuł historyczny. Niemcy oprócz tego, że robią to, czym zajmowali się zwykle w latach 1939-1945, majstrują jeszcze przy wydobywaniu specjalnej energii, dzięki której chcą zawładnąć nad światem

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• W serwisie nie ma podobnych recenzji

LINK: Recenzja Battlefield 1943.

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• W serwisie nie ma podobnych recenzji

Już wiem: nigdy nie wsiądę na motocykl. Te bezkompromisowe wyścigi pokazały mi więcej sposobów na wywrotkę, niż śniło się filozofom. Recenzja SBK 09 Superbike World Championship!

Jak na grę o maszynach prujących 300 na godzinę, wizualia są tu zbyt mało dynamiczne. Czy pędzę po prostej czy turlam się po piasku, okolica mija majestatycznie niczym za oknem pociągu. Ale poza tym jest to ostry hardkor dla fanów ścigaczy, realistyczny do bólu obitego siedzenia.

Za mocno daję gazu – motocykl robi świecę i sam odjeżdża w siną dal. Za bardzo duszę przedni hamulec – oglądam efektowną świecę na przednim kole, zakończoną łamignackim fikołkiem. Za ostre pochylenie na zakręcie – maszyna wyślizguje się z czułego uścisku ud. A obok gna przecież chmara rywali. Lekkie stuknięcie w tylne koło na łuku i połowa peletonu wywija salta mortale. Trzeba się przyłożyć, by w ogóle dojechać do mety, bo po kilku wywrotkach motocykl i kierowca nie nadają się już do jazdy.

Można też zmniejszyć poziom realizmu, ale poniżej dwóch najwyższych zabawa mniej kręci. To nie są widowiskowe wyścigi na parę okrążeń i cześć. Nad tą grą trzeba popracować, każdego toru nauczyć się na pamięć, ćwiczyć różne sposoby pokonywania zakrętów. Można się zniechęcić, ale kiedy już człowiek zaskoczy, to radocha z urywania ułamków sekund na kolejnych odcinkach jest duża.

W SBK 09 Superbike World Championship nie zabrakło możliwości ustawiania maszyny pod konkretny tor i styl jazdy. Można to robić klasycznie, czyli ręcznie regulować nacisk hamulców czy amortyzatory. Zamiast jednak eksperymentować, fajniej jest pogadać z mechanikiem i wyjaśnić mu, co nie styka. Motocykl źle wychodzi z zakrętów? Żaden problem, poprawimy to i to. I od razu czuć różnicę!

Różnicę także czuć i słychać zależnie od maszyny, jaką się prowadzi. Spokojne buczenie dwucylindrowych silników Ducati i charakterystyczne wycie wysokoobrotowych jednostek napędowych Kawasaki przekładają się na odmienne osiągi maszyn na torze.

SBK 09 Superbike World Championship ma jeszcze jedną zaletę: dobrze wygląda przy niskich wymaganiach sprzętowych. Zupełnie spokojnie grałem na średniej klasy laptopie. Jest to jedna z tych gier, które można wziąć ze sobą na wakacje. Ale trzeba naprawdę lubić ten sport.

SBK 09 Superbike World Championship – podsumowanie:
+ licencjonowane drużyny, autentyczne trasy
+ bardzo wysoki poziom realizmu
- słabo czuć prędkość – bywa zbyt beztrosko
- drażniąca muzyka jak z wiejskiego malucha

OCENA: 7/10

Recenzja gry SBK 09 Superbike World Championship pochodzi z magazynu PLAY PC 7/2008.

sbk-09-screenshot-10.jpg

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 10

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Rise Of The Argonauts – recenzja (0)
• MotoGP 08 – recenzja (0)

To kolejny przedstawiciel gatunku umierającego od dekady. Kryminał z Francji okazuje się klasycznie klikaną grą przygodową z klasycznie dobrą historią. Intryguje. Wciąga. Syci zagadkami, które mają więcej niż jedno rozwiązanie. Recenzja Still Life 2!

Agentka FBI Victoria McPherson bezskutecznie tropi seryjnego zabójcę znanego jako Dręczyciel ze Wschodniego Wybrzeża. Zły porywa młode kobiety, łamie psychicznie, każe przemierzać piwniczną „ścieżkę zdrowia” najeżoną okrutnymi przeszkodami, w końcu zabija. Sfilmowane i zmontowane fragmenty wysyła mediom i policji. O tak, autorzy potrafią wymyślić intrygującego zwyrodnialca.

Przełom w sprawie następuje, gdy porwana dziennikarka Paloma Hernandez wydostaje się na chwilę wystarczającą, by zadzwonić do Victorii i podać szczegóły niezbędne do namierzenia stojącego na odludziu domu zabójcy. Gram na przemian uwięzioną, umęczoną dziennikarką i tropiącą, ambitną agentką. Scenariusz robi efektowne zwroty, jest ciekawie.

KRYZYSOWA PARTNERKA
Jest też niedrogo i niedbale. Budżetu i talentu nowych twórców starczyło tylko na zrobienie gry wyglądającej znośnie, podczas gdy do tej akurat produkcji przydałoby się studio działające z większym rozmachem. Zamiast prerenderowanych teł jak w jedynce, wszystko jest w 3D, ale nie wnosi to przestrzeni, jedynie upraszcza wygląd. Kamera nadal jest nieregulowana, rozdziałka nie daje się zmienić (1024 x 768), a zamiast porządnych animacji pokazujących interakcję postaci z otoczeniem najczęściej widać, że nic nie widać.

Bohaterka Still Life 2 szykuje się do przebicia cienkiej ścianki za pomocą ciężkiej gaśnicy, a tu kamera zmienia ujęcie tak, żebym broń Boże nie zobaczył penetracji. Niektóre animacje nie zazębiają się miękko z resztą, a podczas rozmów postacie ruszają ustami jak wyjęte z wody karpie. W przygodówkach to nie są grzechy śmiertelne, ale trochę szkoda, że finał zacnej trylogii Post Mortem, Still Life, Still Life 2 odbywa się w takich okolicznościach.

Zagadkowo jest lepiej. Wskaźnik myszy sam przybiera kształt sugerowanej czynności, więc moim zadaniem jest odnajdowanie aktywnych elementów tła (szkoda, że strefy kliku nie zawsze pokrywają się z tym, co widać) i kombinowanie, gdzie czego użyć. Mam elektryczny wytrych, smartphone’a z aparatem i policyjny zestaw małego laboranta do pobierania próbek, analizowania odcisków, a nawet wywąchiwania gazów. Dane cyfrowe przepuszczam przez komputer, próbki krwi analizuję chemicznie, odcisków palców szukam w bazie danych FBI. Obsługa zestawu jest bardziej formalnością niż łamigłówką, ale gładko wpasowuje się w dochodzeniowy klimat.

Zagadki w Still Life 2 najczęściej sensownie wynikają z śledczej/surwiwalowej sytuacji bohaterek, więc nie ma większych problemów z wnioskiem, że na potłuczone szkoło można rzucić materac, a brudną tablicę rejestracyjną zmyje gąbka umoczona w wodzie. Niektóre problemy mają po dwa rozwiązania, nie trzeba zebrać wszystkich śladów, by posunąć się dalej, co się chwali.

Czasem tylko trafiam na bubel typu konieczność zapalenia lampy, o której istnieniu nie wiem, bo panują kompletne ciemności. Kwadratura koła. Kontrowersyjne są też zadania na czas i ograniczone miejsce w „kieszeni” na przedmioty. Ten pierwszy wybór twórców w końcu uszanowałem, drugi nadal uważam za niepotrzebny.

STORY JAKICH MAŁO
Kiedy docieram agentką do obszernego domu zabójcy pośrodku lasu i zwiedzam opuszczone pomieszczenia, po których wcześniej chodziłem dziennikarką, techniczne niewygody schodzą na drugi plan. Świetny zabieg. Zabójca jest równie sprytny co pochrzaniony, szukanie śladów na jego terenie jest fascynującym podjęciem rękawicy, wejściem do gry umysłów. Przy takim klimacie nie przeszkadza mi, że dom i przyległości to właściwie jedyna porządnie rozbudowana, wielokrotnie używana miejscówka w grze.

Obok tego toczy się wspominany przez agentkę wątek z 2005 roku demaskujący innego zabójcę – tego z pierwszej części Still Life’a. Jako fan jedynki z ulgą donoszę, że tożsamość dawnego złoczyńcy nie jest wyjętą z kapelusza doklejką na siłę. Wszystko ładnie się zazębia, sięgając jeszcze do starej sprawy dziadka Victorii z Pragi. Epizodzik jest niepotrzebnie pocięty i podawany na przemian z głównym wątkiem, ale daje radę. W przygodówkach historia jest najważniejsza, dlatego Still Life’a 2 cenię wyżej niż zasługuje na to jego techniczna strona.

Still Life 2 – podsumowanie:
+ zajmujący kryminał śledczy
+ dwie bohaterki, dwa punkty widzenia
- niskobudżetowe niedopieszczenie
- pożałowali miejsca na przedmioty

OCENA: 7/10

Recenzja gry Still Life 2 pochodzi z magazynu PLAY PC 7/2008.

still-life-2-screenshot-7.jpg

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 7

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• W serwisie nie ma podobnych recenzji

Nie z najwyższej półki, ale urodziwa. Surowa przy bliższym poznaniu, chociaż niewątpliwie fachowa. Przybywa akurat wtedy, gdy bardziej znani skradacze mają wolne. I na swój skryty sposób zbliża się do sukcesu… ale nie do szczytu. Recenzja Velvet Assassin!

Bohaterka drugiej wojny światowej Violette Summer działa po cichu i szkodzi hitlerowcom tam, gdzie boli. Wysadza skład paliwa i zabija oficerów we Francji. W Hamburgu kradnie tajne papiery i oznacza U-Boota dla bombowców. Usiłuje dotrzeć do schwytanych agentów podziemia w kanałach okupowanej Warszawy, by przez getto trafić do więzienia gestapo.

Nasi z ruchu oporu nazywają się Andrzej Kurczak i Jerzy Jarkiewicz (a nie jakoś bzdurnie), a głosy okupantów nagrali rodowici Niemcy. Coś ściska na widok stosów ciał na ulicach likwidowanego warszawskiego getta. Albo gdy słychać krzyki mieszkańców francuskiej wioski uwięzionych w podpalonym kościele. Takie rzeczy się liczą, nawet jeśli nie są tu najważniejsze.

W KUCKI
Sedno Velvet Assassin to skradanie się widzianą zza pleców bohaterką po uliczkach, magazynach, bunkrach. Gdy jestem w cieniu, strażnicy o mnie nie wiedzą. Chyba że wchodzą wprost na mnie, mają latarki albo gra się zagapia. Podejście za plecy pozwala zabić po cichu i obejrzeć jedną z morderczych animacji. Gwizdnięcie skłania strażnika do porzucenia w kółko przemierzanej ścieżki. Z broni z tłumikiem mogę pokusić się o headshota, a ciała chowam. Czasem mogę puścić prąd przez kałużę, w której stoi wróg, z granatu u pasa wyciągnąć zawleczkę czy wytruć grupę strzałem w beczkę z gazem.

Frontalny atak nożem czy z Lugera bez tłumika kończy się marnie. Pocisków jest mało, Niemcy szybko sprowadzają Wiolę do parteru. Trzeba cierpliwości. W podbramkowych sytuacjach używam morfiny. Bo te misje to flashbacki ciężko rannej agentki w szpitalnym łóżku. Uśmierzające ból zastrzyki rozmywają pamięć – w praktyce to chwilowy bullet time pozwalający przebiec obok kogoś albo dopaść ofiary i wykonać egzekucję. Słabo uzasadnione, ale przydatne.

Po morfinie otoczenie bieleje, a bohaterka sunie w szpitalnej bieliźnie. Tuż przed egzekucją ekran czerwienieje i rozmywa się. W bunkrach królują reflektory i fajne, ostre cienie, na powietrzu wschodzące pomarańczowe słońce i złota jesień. Twórcy wiedzą, jak bawić się kolorami, jak dopieszczać elewacje budynków i postarzać chropowaty beton w bunkrach. Brawo.

Bardzo lubię taką rozgrywkę, nawet o surowych, dalekich od Splinter Cella zasadach, jak tutaj. Dałbym Velvet Assassin ósemkę, w nosie mając narzekającą resztę świata – ale nie mogę. Przy wszystkich fajnościach są tu mielizny, a raczej zwężenia. Za często liniowo sunę w przód. A gdy ginę, znów muszę rozpracować tych samych trzech gości w podziemnej sali. Przy licznych powtórkach robi się sztucznie.

TROCHĘ CIASNO
Dobra gra stealth pozwala spróbować wszystkiego, by dopiąć celu za plecami strażników. Tu sposoby są ustalone. W Velvet Assassin mogę sabotować skrzynkę z bezpiecznikami, zmieniając rozkład świateł i cieni w sali, ale nie mogę rozwalać żarówek. W kobiecy mundur SS wbijam się tylko na dwóch levelach, a i tak muszę omijać wrogów z daleka, bo przyciągam uwagę.

Z przemykaniem się za plecami też jest różnie: często strażnik ma klucz do następnych drzwi i trzeba go kropnąć. W końcówkach misji trzeba wiać i strzelać do żołnierzy. A sterowanie jest dopasowane do precyzyjnych strzałów, nie do biegania ze strzelbą. Twórcy mogli skupić się na większej swobodzie tam, gdzie im wyszło: w skradaniu.

Velvet Assassin – podsumowanie:
+ rozgrywka stealth i to taka pełną gębą
+ twardo podkreśla, że wojna to łajno
- za mało swobody jak na ten gatunek
- obowiązkowe strzelaniny w finałach

OCENA: 7/10

Recenzja gry Velvet Assassin pochodzi z magazynu PLAY PC 7/2008.

velvet-assassin-screenshot-7.jpg

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 7

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Tunnel Rats – wideorecenzja (0)

Mieszanka rts-a i wybuchowej gry akcji w realiach drugiej wojny światowej działa gładko niczym dobrze naoliwiony karabin maszynowy. Pomysł jest podobny jak w poprzedniej części – sprawdził się wtedy i sprawdza się znów. Recenzja

Elementy strategiczne przepleciono z sekwencjami zręcznościowymi, łącząc odmienne modele rozgrywki w wyśmienitą mieszankę. Gracz w jednej chwili dowodzi lotniskowcami wypluwającymi z siebie szwadrony samolotów, by zaraz za sterami jednej z maszyn rzucić się do pikującego lotu bombowego albo własnoręcznie oddać salwę z dział okrętu flagowego.

RĘCE NA POKŁAD
W Battlestations: Pacific są dwie kampanie – japońska i amerykańska. To postęp, w poprzedniej części można było grać tylko dzielnymi jankesami. Obie kampanie składają się z kilkudziesięciu misji bojowych nie powiązanych ze sobą scenariuszem (to krok wstecz, w poprzedniej części była całkiem niezła opowieść). Misje mają zwykle kilka zadań głównych, jakieś cele poboczne i pojawiające się w trakcie cele bonusowe.

Wykonywanie zadań jest nagradzane nowymi okrętami, na które można wymieniać te przydzielane odgórnie. Taki system zachęca do starań – warto ratować tonącą jednostkę, która rozpaczliwie wzywa pomocy, bo w kolejnych misjach w nagrodę będę pływał wykozaczonym niszczycielem. Pierwsze zadania w Battlestations: Pacific mają zapoznać graczy z podstawami sterowania i dowodzenia, ale nie radzą sobie z tym najlepiej. Doskwiera brak porządnego samouczka, bo tryb treningowy zamiast uczyć, pozwala tylko sterować wybraną maszyną.

Mimo dużej taktycznej złożoności rozgrywka w Battlestations: Pacific jest dość łatwa do ogarnięcia. Po wykonaniu kilku pierwszych misji, w których steruje się tylko jedną jednostką, zaczynam dowodzić całą flotą. Na mapie taktycznej szybko wydaję rozkazy, klikając po prostu myszą w odpowiednich miejscach. Błyskawicznie tworzę grupy bojowe i zarządzam samolotami wysyłanymi z wysp (jeśli są przewidziane w scenariuszu). Ale choć dowodzenie jest proste, to dobre dowodzenie już nie tak bardzo. Trzeba wiedzieć, jak rozmieścić okręty i które jednostki są właściwe do zwalczania których. Nie wolno zapominać o lotnictwie – myśliwce powinny patrolować niebo w poszukiwaniu wrogich samolotów, a bombowce nurkujące i torpedowe wciąż szukać wrogich okrętów do zniszczenia.

Najfajniejsza jest możliwość kontrolowania w dowolnym momencie każdej maszyny na polu bitwy. Wystarczy kliknąć i już lecę wysoko nad morzem, uczestnicząc w zaciętej walce powietrznej. Wkoło świszczą pociski, a trafione maszyny spadają, ciągnąc za sobą pióropusze dymu. Na wodzie trwa tymczasem śmiertelna walka pozycyjna. Statki plują do siebie ogniem z pokładowych dział, trafienia w czułe sektory kadłuba powodują efektowne eksplozje, a wraki powoli nikną w otchłani oceanu. Ręczne celowanie wymaga wprawy, ale oddając salwy samodzielnie, kończę starcie znacznie szybciej, niż zostawiając sprawę sztucznej inteligencji. Nie zawsze można na niej polegać, choć i tak jest o niebo lepsza niż w części poprzedniej.

Bitwy są niezwykle pasjonujące, niezależnie od tego, czy jako Japończycy atakujemy Pearl Harbor czy dowodzimy Amerykanami w bitwie o Guadalcanal. Z jednej strony jest szybka akcja zręcznościowych walk, z drugiej głębia taktycznych decyzji. Warto pamiętać, że da się w to grać, pomijając element zręcznościowy, ale nie można zignorować taktyki. Battlestations: Pacific to przede wszystkim rts, a dopiero potem strzelanina.

ZEW MORZA
Od strony technicznej gra Battlestations: Pacific prezentuje się nieźle, ale nie poraża jakimiś wyjątkowymi elementami oprawy. Ot, solidna rzemieślnicza robota. Animacja jest płynna, efekty specjalne przyzwoite, choć czasem pozbawione odpowiedniego rozmachu, a całość ogląda się całkiem dobrze. Zwłaszcza duże bitwy wyglądają tu bardzo przekonująco – chaos panujący dookoła wystarczyłby na dwie gry wojenne.

Battlestations: Pacific to wierna kontynuacja Midway. Jak każda kontynuacja ma więcej wszystkiego – misji, jednostek, opcji. Oryginalności tu za wiele nie znalazłem, ale za to zabawy jest cała masa. To dobra propozycja tak dla zaprawionych w bojach strategów jak i zwolenników akcji.

Battlestations: Pacific – podsumowanie:
+ dobrze zrobione elementy taktyczne i zręcznościowe
+ świetna atmosfera zaciętej bitwy morskiej
- fatalny i nieprzydatny samouczek
- nowicjusze mogą poczuć się przytłoczeni

OCENA: 7/10

Recenzja gry Battlestations: Pacific pochodzi z magazynu PLAY PC 7/2008. Autor: Tadeusz Zieliński

battlestations-pacific-screenshot-12.jpg

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 12

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Tomb Rider: Underworld – recenzja (0)
• X3: Terran Conflict – recenzja (0)
• Winter Sports 2008: The Ultimate Challenge – recenzja (0)

Najnowsze Anno jest nieprawdopodobnie nasycone nowymi pomysłami i możliwościami. Sam Krzysztof Kolumb zostałby w domu, gdyby tylko dowiedział się, ile można zdziałać myszką i klawiaturą. Recenzja Anno 1404!

Akcja Anno 1404: początek XV wieku, czyli skromne początki renesansu i wypraw morskich do krain pachnących egzotyką. Główne zadania  to cały czas stawianie kolejnych budynków i zasuwanie stateczkiem po mapie, w tej grze nie ma nawet minuty zbędnego spokoju. Kolonialny mikroświat tętni życiem.

LOKALNE POCZĄTKI
Górna część mapy to znajomy klimat europejski, który nadaje się do sadzenia jabłoni, wypasu świń i bydła, plantacji zboża, ziół czy winorośli. W rejonach górskich panują cięższe klimaty kopalni żelaza, węgla czy legowiska niedźwiedzi. Odpowiednio południe to rejony arabskie, gdzie obok złóż złota i kwarcu da się zbierać daktyle, kawę, jedwab czy trzcinę cukrową.

Początkowo można zasiedlić tylko północne rejony. Rozpoczęcie kolonizacji nie jest trudne, samouczek wszystko elegancko wyjaśnia. Mniej wprawnym w temacie graczom pomoże lord Northburg, który co jakiś czas udziela ciekawych rad albo przypomina o zapomnianym problemie.

Po tych pierwszych krokach zaczyna się zabawa. Postęp w grze Anno 1404 da się osiągnąć wyłączne poprzez spełnianie kolejnych potrzeb mieszkańców. Początkowo są takie… bardzo pionierskie 
– ryba, bimber, kaplica i kumple. Nie ma niczego za darmo, trzeba wznosić kolejne domy dla podatników. Gdy żądania zostaną spełnione, można zezwolić ludowi na awans społeczny. Domki zmieniają się na ładniejsze, więcej dukatów leci do budżetu, ale pojawiają się też kolejne potrzeby.

SMAK ORIENTU
W każdej części z serii można, a czasem nawet trzeba było handlować z obcymi, neutralnymi kulturami, ale jeszcze ani razu nimi zagrać. Tym razem sytuacja się zmienia i wprowadza to fajne zamieszanie do spokojnego życia kolonisty.

Obywatele zaczynają żądać przypraw, a te uprawiać można tylko na południowych wyspach. Nie da się jednak zbudować ot tak swojego magazynu, trzeba mieć dostęp do orientalnego budownictwa, które zdobyć można tylko u lokalnego kalifa. A kalif nie da nic za darmo, tylko za prezencik kupiony u lorda
handlarza. Z kolei lord nie sprzedaje go za pieniądze, tylko punkty honoru. Zaczyna się domino, które zmusza do bycia w ciągłym ruchu i szybkiego powiększenia własnej floty… a co za tym idzie kolejnych wydatków.

Budowę plantacji przypraw poprzedza postawienie bazaru i kilkunastu namiotów oraz wyżywienie mieszkańców. Twórcy Anno 1404 nie przesłodzili tematu, Arabowie zadowolą się na wiele godzin wcinaniem daktyli i przez długi czas nie trzeba będzie się zajmować także nimi. Można za to cieszyć się oglądaniem kolorowych gospodarstw zgromadzonych wokół nawadniającego młyna.

RENESANSOWE ŻYCIE
Szybko pojawiają się zlecenia od lorda, a potem kalifa, a nawet rywali. Początkowo jest to banalne zbieranie rozbitków z morza, atakowanie statku czy dostarczenie produktów, których przypadkiem jest nadmiar w magazynie. Nagrodą jest przyzwoita kasa i punkty honoru lub przedmioty, najczęściej te, których najbardziej brakuje.

Pierwsze zadania są łatwe, ale po kilku godzinach poziom trudności zaczyna rosnąć. Wejście w trans ekspansji jest świetne i trudno się oderwać od realizowania kolejnych celów. Na początek trzeba tylko wybrać statek, załadować towary, dostarczyć na wyspę, gdzie założy się łańcuch produkcji piwa. Statek płynie, a tu inny okręt atakują piraci. Zaczyna się akcja ratunkowa i dostarczanie spóźnionych dóbr. Przy okazji okazało się, że wyspa z przyprawami ma przepełniony magazyn, więc przyda się postawienie kolejnych składów. I tak upływają następne kwadranse, aż z wieczornego grania robi się jutro.

Niestety na bardziej zaawansowanym poziomie rozgrywka w Anno 1404 staje się trochę zbyt złożona. Kolejne warstwy społeczne nie tylko mają coraz droższe żądania, ale jeszcze bardziej zwiększają konsumpcję tego, co zużywali poprzednio. Patrycjusze chcą nie tylko chleba, ale także jeszcze ryb z przyprawami. Wyspa zaczyna się kurczyć, a inne towary muszą być dowożone z sąsiednich terenów. Pomaga w tym niesamowicie elastyczny interfejs gry Anno 1404. Na spodzie ekranu jest 10 miejsc, pod które można przypisać dowolną akcję. Nieocenione są też stałe szlaki handlowe, trasę statku wyznacza się banalnie. Pomimo tego, gdy operuje się już jakimiś ośmioma wyspami, ogarnianie stabilności w metropolii staje się trudne.

ANNOCHOLICY
Ale i tak w tej grze nie sposób się nie zakochać. Każda kolejna minuta wciąga i urzeka śliczną grafiką. Fale mienią się w słońcu, a lądy wypełnione są najdrobniejszymi detalami. Drzewa i suszone pranie kołyszą się na wietrze, wszędzie coś się dzieje: a to goście przetaczają beczki po porcie, a to ktoś się bije… Rozwijające się centrum miejskie wygląda kapitalnie, nie jest szeregiem sklonowanych budynków.

Zwykli gracze zadowolą się swobodnym trybem gry lub fabularną kampanią o krucjacie. Scenariusze w Anno 1404 skupiają się na robieniu strategiczno-ekonomicznych akrobacji, a budowa imperialnej katedry oferuje arcytrudne questy dla tych, którym wydawało się, że osiągnęli wszystko. I zaczyna się wyburzanie, żeby zrobić miejsce pod tysiące nowych obywateli… oraz masowa kolonizacja, by dowozić dla nich towary. A wszystkim można pochwalić się w necie, tworząc profil sieciowy.

Łatwy początek gry Anno 1404 pozwolił fajnie odświeżyć sobie reguły gry, a upływające godziny rozgrywki przynoszą coraz ciekawsze wyzwania. To jest to, na co fani strategii czekali.

Anno 1404 – podsumowanie:
+ multum fajnych budynków
+ dodanie grywanej kultury Orientu
+ questy, osiągnięcia, magiczne przedmioty
- momentami nadmiernie skomplikowana

OCENA: 9/10

Recenzja gry Anno 1404 pochodzi z magazynu PLAY PC 7/2008. Autor: Barnaba Siegel

anno-1404-screenshot-10.jpg

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 10

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Tom Clancy`s H.A.W.X. – recenzja (0)
• Tom Clancy`s EndWar – recenzja (0)
• Shaun White Snowboarding – recenzja (0)