Call Of Duty: World At War – recenzja
Stalingrad, Berlin, thompsony, mausery… Ten ogrywany od dawna temat powraca w jeszcze bardziej epickiej formie, choć czuć lekkie przegięcia i żal, że to nie jest prawdziwa kontynuacja czwórki. Recenzja Call Of Duty: World At War!
Z historii sprzed 70 lat da się jeszcze trochę wycisnąć, wsadzając amerykańskiego i radzieckiego rekruta w strój półherosa i rzucając ich nie do tajnych misji, tylko w sam środek bardzo brutalnej, krwawej walki.
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Chronicles Of Riddick: Assault On Dark Athena – recenzja
Na wieść, że wraca Riddick, mój komputerowy subwoofer aż zamruczał z radości. Chropowaty Diesiel dodaje wywrotkę klimatu do tej dobrej, różnorodnej gry akcji. Tak mrocznej i brutalnej, że aż miło. Recenzja Chronicles Of Riddick: Assault On Dark Athena.
Dwie kampanie: zmodernizowana Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay sprzed pięciu lat i świeżutka przebieżka po statku Dark Athena toczą się przed kinowymi występami Riddicka (Vin Diesel), przestępcy o kosmicznej sławie. Starą opowieść warto odpalić dzięki dobrze dobranym składnikom rozgrywki, w nowej znajduję masę budzących wspomnienia rozwiązań. Przeczytaj recenzję >>
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Hidden Target – recenzja
Czekają dwa rodzaje wyzwań. Pierwszy to strzelanie umięśnionym przystojniakiem, drugi to skradanie blond pięknością i – tak, zgadliście – ani jeden, ani drugi nie jest kozacki. Recenzja Hidden Target!
Strzelaniny są zbyt miałkie, żeby się podobać. Wrogowie to idioci, większą moc czuć w broni do paintballa, a wprowadzony system krycia się za osłonami jest chyba najgorszym, jaki widział świat. W Hidden Target brakuje doślizgów do osłon, aby schować się za słupem w metrze trzeba stać tak blisko, żeby nosem niuchać grzyba z fug między płytkami. To wkurza, bo zaburza orientację – tracę ma chwilę wrogów z oczu, bo zasłania ich moja przyszła osłona, a potem nie zawsze wiem gdzie się schowali. Przeczytaj recenzję >>
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Left 4 Dead – recenzja
Z szaleństwem w oczach, pianą na pysku i trójką wiernych przyjaciół u boku – tak się w to gra. I nie sposób przestać. Kiedy wydawało się, że w dziedzinie survival horroru trudno wymyślić coś nowego, Valve udowadnia, że można. Nasza recenzja – Left 4 Dead!
Idziemy przez wąski pasaż, który wyprowadzi nas na główną ulicę. Widzę jak Zoey, sterowana przez mojego kolegę, odłącza się od grupy i wchodzi do ciemnego pomieszczenia. Szuka zapasów, a nigdy nie wiadomo, gdzie się je znajdzie. Francis i Louis (moi kolejni ziomale) poszli do przodu, sam pilnuję pleców Zoey.
Nerwowo wypatruję huntera albo smokera – te bestie zwykle polują właśnie na takich nieostrożnych Ocalałych, którzy zwiedzają okolicę na własną rękę. I niemal natychmiast słyszę charakterystyczny odgłos smokera. To bydlę potrafi długim językiem złapać Ocalałego i szybko odciągnąć od grupy. Zastygam w miejscu, omiatając dachy promieniem latarki. Przeczytaj recenzję >>
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Legendary – recenzja
Mieszaniną fajnych kreatur, makabry oraz staroszkolnego biegania z klamką bez gnicia za murkami ta prosta, całkowicie liniowa i skryptowana na maksa strzelanina dzielnie walczy o choćby odrobinę uznania – i nie bez sukcesów. Recenzja Legendary!
To dzieło twórców cienkiej strzelaniny Turning Point: Fall of Liberty od początku nie daje mi zapomnieć o jego pochodzeniu, serwując zagruzowane ulice (tu współczesny Manhattan) i biegających wokół gości (tu gliniarzy) próbujących odeprzeć inwazję (tu potworów z puszki Pandory). Podobny jest labirynt z samochodów i zniszczonych budynków układający się w bariery, abym nie pobiegł w siną dal. Także grafika jest z cyklu „nie wszystko błyszczy, co na silniku Unreala 3”. Przeczytaj recenzję >>
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Merchants Of Brooklyn – recenzja
Czy hulająca na tym samym silniku co Crysis gra, w której trzeba się wcielić w megatwardziela z bronią zamiast ręki może być słaba? No, niestety może… Recenzja Merchants Of Brooklyn!
Główny bohater w Merchants Of Brooklyn stracił rękę walcząc na arenie, ku uciesze ludzi żyjących w 3100 roku, ale w sumie sporo na tym zyskał – jedyny minus jest taki, że po prostu głupio wygląda. Ogromną zaletą jest to, że zastępcza ręka zmienia się w wiele rodzajów broni palnej – kolejne schematy przesyła zaprzyjaźniony doktorek. Przeczytaj recenzję >>
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Necrovision – recenzja
Nowy Painkiller to to nie jest, ale rozwałka odstresowuje, różnorodne i mocne akcje cieszą, a widok płonących zombi-nazistow rzucających łopatą rozczula. Recenzja Necrovision!
Wcielam się w Simona, gadającego do siebie twardziela w płaszczu. Najczęściej mówi coś w stylu: „ojej, Niemcy robią eksperymenty na ludziach, to chyba jakaś biologiczna broń” albo: „ojej, spotkałem jaskiniowego potwora”. Tak, fabuła jest idiotyczna, a wypowiedzi gorsze od poezji Vogonów. A gdyby ciągnące się zdecydowanie za długo monologi okazały się za słabe, by zniechęcić (wykończyć) wszystkich, dorzucono jeszcze… przydługie listy. Przeczytaj recenzję >>
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Rajd Na Berlin: Cień Stalingradu – recenzja
CI zawsze robiło gry trochę na kolanie, ale przynajmniej chwilę zajmowały. Przejście tej zajmuje dwie godziny! Recenzja Rajd Na Berlin: Cień Stalingradu!
W grze Rajd Na Berlin: Cień Stalingradu wcielamy się w super towarzysza, jednego z niewielu Rosjan, który jest w stanie dokopać ważnemu 
generałowi. Niemcy panicznie boją się granatów, gdy tylko widzą jeden rzucony w ich stronę, zaraz uciekają – dobrze, że przy tym nie wyskakują z armijnych butów. Granatofobia wiele ułatwia. Wystarczy cisnąc ładunek na środek pomieszczenia, a gestapowcy zaczynają biegać jak kurczaki. Teraz tylko zamieszać serią z pepeszy i w kilka chwil ich męki są ukrócone. Przydaje się to do czyszczenia pomieszczeń z dobrze ufortyfikowanymi przeciwnikami. Przeczytaj recenzję >>
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Recenzja Battlefield 1943
Oto recenzja wideo gry Battlefield 1943, najnowszej gry sieciowej od Electronic Arts i następcy Battlefelda 1942. Czy Battlefield 1943 jest wart zakupu? Obejrzyj wideorecenzję serwisu Gamezilla.pl. W rolach głównych: Tadeusz Zieliński i Wiktor Cegła. Recenzja Battlefielda 1943 ma 17 minut, jest pełna szczegółów i odpowiada na pytanie, czy warto tę grę kupić, czy nie. Przeczytaj recenzję >>
Przeczytaj także recenzje podobnych gier:
Shellshock 2: Ścieżki Krwi – recenzja
Strzelaniny w dalekowschodniej dżungli i tunelach wracają w grze, która poza rekordowym poziomem przemocy nie bardzo ma się czym wyróżnić. Recenzja – Shellshock 2: Ścieżki Krwi!
Shellshock 2: Ścieżki Krwi to brutalna na maksa strzelanina. Taka, w której trafiane głowy przeciwników chlapią tytułową posoką, a ich zawartość wylatuje w powietrze jako zbiór oddzielnych obiektów. Szczególnie mocno potraktowany wróg traci kończyny, a podczas konfrontacji na krótszy dystans krew zalewa pole widzenia. To droga przez kambodżańską jatkę z dekoracjami w stylu amerykańskich marines pełzających bez dolnej połowy czy przybitych nożami do ściany, tym razem bez głowy. To chmary odmienionych bronią biologiczną szaleńców agresywnych jak zarażeni z filmu 28 dni później. Przeczytaj recenzję >>
