Still Life 2 – recenzja

To kolejny przedstawiciel gatunku umierającego od dekady. Kryminał z Francji okazuje się klasycznie klikaną grą przygodową z klasycznie dobrą historią. Intryguje. Wciąga. Syci zagadkami, które mają więcej niż jedno rozwiązanie. Recenzja Still Life 2!

Agentka FBI Victoria McPherson bezskutecznie tropi seryjnego zabójcę znanego jako Dręczyciel ze Wschodniego Wybrzeża. Zły porywa młode kobiety, łamie psychicznie, każe przemierzać piwniczną „ścieżkę zdrowia” najeżoną okrutnymi przeszkodami, w końcu zabija. Sfilmowane i zmontowane fragmenty wysyła mediom i policji. O tak, autorzy potrafią wymyślić intrygującego zwyrodnialca. Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• W serwisie nie ma podobnych recenzji

Asterix na Olimpiadzie – recenzja

Jak na razie ta gra wygrywa w tegorocznym zestawieniu tytułów, które warto ukraść młodszemu rodzeństwu. Powód? Jest pozytywna i niegłupia. Recenzja Asterix na Olimpiadzie!

Inne gry nabijają się z platformówek na licencji, ale z tej nie odważą się żartować. Ma pokręcone zagadki, niezłe walki, konkretne mini-gierki i zachęcający do szaleństw we dwójkę tryb kooperacji. I jest śmieszna. Niestety, w pełni docenią ją tylko częściowo niewidomi, bo tekstury są lipne, miejscówki pustawe, a graficy mieli ważniejsze sprawy na głowie niż praca, ale przynajmniej nie występuje tu Gťrard Depardieu. Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Złoty Kompas – recenzja (0)
• X-Blades – recenzja (0)
• World Of Warcraft: Wrath Of The Lich King – recenzja (0)

Lost: Zagubieni – recenzja

Teoretycznie fanowi Losta do szczęścia powinien wystarczyć interaktywny odcinek. Dokładnie to dostają w Zagubionych. Problem w tym że autorzy chyba zagubili gdzieś ducha serialu. Recenzja gry Lost: Zagubieni!

Zaczyna się świetnie. Przez kilkadziesiąt sekund uczestniczę w ostatnich chwilach feralnego lotu Oceanic 815. Na moich oczach odrywa się kokpit i szybuje gdzieś w dół. Ostatni widok jaki zapamiętuję, to piękna tropikalna wyspa zbliżająca się z wielką prędkością. Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Złoty Kompas – recenzja (0)
• X-Blades – recenzja (0)
• World Of Warcraft: Wrath Of The Lich King – recenzja (0)

Złoty Kompas – recenzja

Tak mógłby wyglądać film biograficzny o wczesnych latach Małysza. Setki podskoków, trening równowagi, a zamiast nart – biały niedźwiedź. Recenzja gry Złoty Kompas !

Tytuł jest na filmowej licencji, więc fabuła z grubsza przypomina tę kinową. Postacie są też wzięte z filmu. Jedenastoletnia Lyra Belacqua (która w grze wygląda i zachowuje się jak niezbyt wyrośnięta sześciolatka) szuka przyjaciela porwanego przez organizację Gobblersów, towarzyszy jej duszek Pan (który wygląda jak skunks), a od czasu do czasu dołącza się biały niedźwiedź Iorek. Ten przynajmniej wygląda jak należy. To niestety jedyna udana rzecz w Złotym kompasie. Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• X-Blades – recenzja (0)
• World Of Warcraft: Wrath Of The Lich King – recenzja (0)
• Warhammer 40,000: Dawn of War II – recenzja (0)

Overclocked: Historia Przemocy – recenzja

Stany paranoidalne, nocne koszmary, grupowa amnezja, poszarpane ciała, poczucie winy i dziewczyny plujące sobie w twarz. Sporo atrakcji jak na jedną przygodówkę. Recenzja Overclocked: Historia Przemocy!

Zaczyna się intrygująco: blondynka biegnie w samej bieliźnie po tonącej w strugach deszczu ulicy. Potem też jest ciekawie. Okazuje się, że dziewczyna zwariowała, straciła kontakt z rzeczywistością i zamknęła się w sobie. Tak jak i czwórka innych osób, które mniej więcej w tym samym czasie trafiają do nowojorskiego szpitala psychiatrycznego. Miejscowi lekarze i policja wzywają z Waszyngtonu specjalistę od stresu posttraumatycznego. Wszyscy podejrzewają najgorsze: w sprawę może być zamieszana sekta, narkotyki albo gry komputerowe (serio). Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Włatcy Móch: Wrzód na dópie – recenzja (0)
• Speedball 2: Tournament – recenzja (0)

X3: Terran Conflict – recenzja

Ciekawa gra, ale tylko dla freaków kosmicznych simów. Dla Ziemian jest zbyt skomplikowana i nudna! Recenzja X3: Terran Conflict!

Nie jest to spa­ce sim czy­stej krwi, bo ma też ele­men­ty rts i przy­go­do­we. Prze­no­si­my się w za­po­mnia­ny re­gion Ukła­du Sło­necz­ne­go, któ­ry po raz dru­gi mu­si wal­czyć z pla­gą sa­mo­re­pro­du­ku­ją­cych się ma­szyn wy­po­sa­żo­nych w sztucz­ną in­te­li­gen­cję, któ­re mia­ły tyl­ko ba­dać ko­smos. Bar­dzo szyb­ko zo­sta­je­my rzu­ce­ni na głę­bo­ką wo­dę i chwi­lę po obej­rze­niu in­tra sie­dzi­my już w kok­pi­cie stat­ku ko­smicz­ne­go. Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Winter Sports 2008: The Ultimate Challenge – recenzja (0)
• Tomb Rider: Underworld – recenzja (0)
• Sudden Strike 3: Arms For Victory – recenzja (0)

World Of Goo – recenzja

Wciągających gier logicznych z kulkami w rolach głównych nie brakuje. Ta jednak jest nieprzeciętna. Wręcz wyjątkowa. Recenzja World Of Goo!

Bu­du­ję rusz­to­wa­nie z mięk­kich ku­lek o od jed­nej do czte­rech nó­żek, któ­ry­mi przy­cze­pia­ją się do swoich są­sia­dek. Ła­pię ta­kie­go blo­ba mysz­ką, przy­su­wam w po­bli­że kon­struk­cji i po­ja­wia­ją się moż­li­we po­łą­cze­nia do­pa­so­wy­wa­ne prze­ze mnie w cza­sie rze­czy­wi­stym. Resz­ta ku­lek krą­ży po już ist­nie­ją­cym rusz­to­wa­niu al­bo śpi gdzieś na dwu­wy­mia­ro­wej plan­szy. Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Ubersoldier 2 – recenzja (0)
• Terrorist Takedown 2 – recenzja (0)
• Rajd Na Berlin: Cień Stalingradu – recenzja (1)

Tomb Rider: Underworld – recenzja

Pani archeolog znowu w formie. Tym razem stawia głównie na odkrywanie uroków przyrody i robi to w stylu lepszym niż kiedykolwiek. Szkoda, że nie wszystko dopięto na ostatni guzik. Recenzja Tomb Rider: Underworld!

Hitch­cock był­by za­chwy­co­ny. Tomb Rider: Underworld za­czy­na się uję­ciem przed­sta­wia­ją­cym re­zy­den­cję Cro­ftów, na niej po­ja­wia się me­nu. Wy­bie­ram no­wą grę i w tym mo­men­cie za­mek eks­plo­du­je, roz­sie­wa­jąc pło­ną­ce ka­wał­ki po ca­łym ogro­dzie. Chwi­lę póź­niej do­łą­czam do La­ry, któ­ra pró­bu­je wyjść z piw­ni­cy (co w niej ro­bi­ła, do­wiem się po­tem). Ścia­ny się wa­lą, ogień bu­cha ze wszyst­kich stron, a au­to­rzy w tych oko­licz­no­ściach przy­ro­dy uczą… pod­staw gry. Nad tym pło­ną­cym sto­łem pro­szę sko­czyć, pod pło­ną­cą bel­ką kuc­nąć. Nie­złe. Naprawdę niezłe. Nie ma jak za­cząć z hu­kiem. Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Battlestations: Pacific – recenzja (0)
• X3: Terran Conflict – recenzja (0)
• Winter Sports 2008: The Ultimate Challenge – recenzja (0)

Madagaskar 2 – recenzja

Rzadki przypadek gry, która jest nie tylko przedłużeniem wspomnień po kinowym seansie, ale świetną zrecznościówką dla amatorów gatunku. Jest dziko! Oto recenzja gry Madagaskar 2!

Fabuła pokrywa się z tą filmową. Czterech przyjaciół wraz z pingwinami i lemurami kombinuje jak opuścić Madagaskar. Zwierzaki majstrują samolot, który szybko się psuje i wycieczka ląduje w samym sercu Afryki. Przypadek zamienia się w szereg ratunkowo-nostalgicznych plansz, gdzie próby naprawy aeroplanu mieszają się z odkrywaniem własnych korzeni i spotkaniami z ziomkami. Czyli jest totalnie śmiesznie! Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• X-Men Origins: Wolverine – recenzja (1)
• Spider-Man: Web Of Shadows – recenzja (1)
• Quantum of Solace – recenzja (0)

Chronicles Of Mystery: Rytuał Skorpiona – recenzja

Gdy przygodówka jest niezła, to dobrze, gdy jest logiczna, to świetnie, ale po co niepotrzebnie robić z bohaterki medium, skoro nim nie jest? Recenzja Chronicles Of Mystery: Rytuał Skorpiona!

To klasyczna przygodówka point & click bez zręcznościowych skaz, więc fani gatunku, dla których wciśniecie szybko dwóch przycisków po sobie to piekło, mogą odetchnąć. Przeczytaj recenzję >>

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• World Of Goo – recenzja (0)
• Ubersoldier 2 – recenzja (0)
• Terrorist Takedown 2 – recenzja (0)