Grand Ages: Rome – recenzja
Kolejny rok, kolejny Rzym, teraz właściwie już w wersji 3.0. I chociaż do gry ponownie zostały wprowadzone interesujące rozwiązania, nie przekonuje swoją mechaniką. Budowa Wiecznego Miasta znowu jest zadaniem dla wytrwałych. Recenzja Grand Ages: Rome!
Twórcy Imperium Romanum do zabudowy białych plam na mapie imperium podeszli nieco inaczej niż dotąd. Zamiast lekko bezsensownego szeregu scenariuszy gwoździem programu jest kampania podzielona na pięć epizodów po kilka misji. W każdej gracz wciela się w członka jednego z największych rodów rzymskich, które walczą o wpływy w imperium.
Fabuła w Grand Ages: Rome zwiększa dynamikę, podobnie jak zarządzanie koloniami i punktami talentów. Te pierwsze generują surowce, można je też sprzedać, by powiększyć kasę na starcie. Talenty z kolei to punkty w stylu kart z AoE III. Nabijają się za przechodzenie misji i można je wydawać na bonusy gospodarcze, kulturowe czy wojskowe. Każda rodzina ma inne do wyboru.
MNIEJ IGRZYSK
Budowa miasta zaczyna się zwyczajnie. Jest jakiś centralny obiekt, a wokół niego koncentrują się podstawowe struktury. Drwal, kamieniarz, cegielnia, farma i hodowla świń czy bazarek z jedzeniem. Standard.
Mniej typowe jest obsadzanie miejsc pracy. Teraz jeden domek to po prostu jeden pracownik. Nietrudno się zorientować, że po 10 minutach centrum roi się od rzymskich mieszkań, dzięki czemu miasto wkrótce przypomina… miasto właśnie, a nie prowincjonalną osadę służebną. Z drugiej strony szybko rodzi to problemy.
Samouczek słabo tłumaczy, jak zwiększać dobrobyt, pierwsze kilka rozgrywek to seria prób i błędów, bo trudno o szybką stabilizację. Do tego kasę wydaje się natychmiast, a denary napływają bardzo wolno. Najmniej zrozumiałe jest pozyskiwanie surowców. Zabrano tabele z pomocnymi wykresami, nie wiadomo, jak szybko przybywa drewna, a którego rodzaju żywności zaczyna już brakować.
Pomocne jest za to… teleportowanie produktów. Można zbudować wioskę na drugim końcu mapy, a i tak surowce automatycznie lądują we wspólnej puli. W oczy rzuca się także system kar i bonusów, które uaktywniają się w zależności od dynamiki rozwoju, problemów czy etapu gry. Jest też szkoła z długim drzewkiem ulepszeń militarno-gospodarczych i struktur do odblokowania.
WIĘCEJ MIĘSA
Barbarzyńcy czają się na każdym froncie i są różnie uzbrojeni. Podstawową rzymską formacją są miecznicy. Da się budować kuźnie, akademie czy struktury, w których na najęcie czekają barbarzyńscy wojownicy. Rząd prostokątnych tarcz można wspomóc germańską kawalerią, galijską piechotą czy łucznikami. Już przed bitwą robi się ciekawie.
W Grand Ages: Rome niezłe jest zdobywanie doświadczenia przez ćwiczenia i walkę. Kolejne poziomy lecą szybko, a z nimi punkty zdrowia, ataku czy pancerza. Taki wyszkolony oddział potężnych legionistów totalnie wymięka przy starciu z mniej doświadczoną ekipą dzikusów bez pancerza. Dlatego każdy podbój wymaga rekrutacji minimum dwóch oddziałów.
Z każdego budynku wysypuje się sporo ludzików, ale tempo egzystencji jest mało ciekawe. Inaczej niż w The Settlers czy Anno Domini nie ciągnie mnie do przyglądania się mieszkańcom czy detalom miasta ani dopieszczania dzieła. Ciąg identycznych budynków wygląda po prostu słabo, a po 30 minutach rezygnuję z planów stworzenia metropolii.
Męczą bugi. Zacinające się wojsko, wysypki do systemu… Najlepsza jest akcja z pogodą. Około 70 procent dnia zajmuje deszcz, burza z piorunami i taka zimowa szarzyzna. A potem przychodzi noc, więc też nie jest wesoło. To nie specyfika klimatu południowej Europy, tylko jedno z wielu niedopatrzeń. Ale nawet większa dawka słońca nie wyciągnie tej gry z cienia.
Grand Ages: Rome – recenzja – Podsumowanie:
+ fajne pomysły: praca, teleportacja
+ jest kampania i tryb dla wielu graczy
- długa lista małych męczących bugów
- ulice miasta wypełnione totalną nudą
OCENA: 6/10
Recenzja Grand Ages: Rome pochodzi z magazynu PLAY PC 5/2009. Autor: Barnaba Siegel
