Rise Of The Argonauts – recenzja
Niezła grafika, fajny system walki i ciekawy rozwój postaci to mocne plusy, ale liczba wad zrzuca je na drugi plan. A i tak przyjemności zasmakuje tylko ktoś, kto przebrnie przez porażający nudą początek. Oto recenzja Rise Of The Argonauts!
Są gry, które mają średnie początki i takie, które mają słabe, a na samym dnie listy stoi tabliczka z napisem: Rise of Argonauts – sto metrów niżej. Przez pierwsze dwie godziny tułam się po wyspie, którą włada Jazon i przygotowuję do wyprawy. Buduje to podwaliny opowieści, ale, na bogów, gram po to, żeby walczyć antycznym herosem, a nie dlatego, aby budować przyjacielskie stosunki z Herkulesem (swoją drogą, całkiem swojski facet).
Fabuła teoretycznie podąża za mitem o złotym runie, ale twórcy wycięli to i owo, a w puste miejsca wsadzili własne klocki. Zaczyna się ślubem króla Jazona z ukochaną, który przerywa śmierć panny młodej. Zamachowiec zostaje zgładzony, jednak losu przyszłej królowej to nie zmienia. Jazon postanawia wyruszyć w świat celem znalezienia sposobu na wskrzeszenie ukochanej. Wyrusza do wyroczni z Delf, aby uzyskać odpowiedź na swoje pytanie.
MITYCZNE STARCIA
Walka jest całkiem niezła. Nie fenomenalna, ale daje radę. Używam trzech broni, które mogę zmieniać w locie – miecza, buławy i włóczni. Najfajniejsza jest druga, zwykle wybieram ostrza, ale możliwość robienia z głów przeciwników tatara przy pomocy twardego, zdobionego obucha cieszy. Gdy efektownie pokona się koleżkę, czas zwalnia, a ruszając myszką mam możliwość obrotu kamery – można obserwować rozbryzgi krwi i latające szczątki pod kątem, jaki sobie tylko zażyczę.
Sami zobaczcie jak to wygląda podczas grania. Gameplay z gry Rise Of The Argonauts:
Gdy znajdę się na łożu śmierci, Jazon wpada w szał, co znacznie przyśpiesza jego ruchy. Łatwiej jest eliminować przeciwników, a dodatkowo, gdy bohater wróci do normalnego stanu umysłu, spora część jego energii będzie zregenerowana, co upraszcza walki – w razie czego uciekam przed przeciwnikami (nie da się jednak odejść daleko, ponieważ podczas walki drogę blokują magiczne bariery).
Ciągle towarzyszy nam wsparcie w postaci towarzyszy. Jest rozrywający przeciwników gołymi rękami Herkules, używająca łuku Atalanta, władający czymś w rodzaju włóczni Achilles i Pan, stary satyr służący swoją wiedzą i magicznymi umiejętnościami. Ich obecność ma nam raczej umilić rozmowy, ponieważ w ogniu walki pożytek z nich raczej marny – odciągają uwagę wroga i czasem kogoś zatłuką, ale i tak wszystko jest na głowie szefa.
SAMODOSKONALENIE
Rozwój postaci w Rise Of The Argonauts opiera się na jednej z najbardziej jarających rzeczy, czyli osiągnięciach. Robiąc cokolwiek troszeczkę przypodobuję się jednemu z czterech bóstw – Aresowi, Apollowi, Hermesowi albo Atenie. Wypełniam cele w stylu zabij 70 żołnierzy albo wybierz w rozmowach dziesięć kwestii przypisanych Atenie. Tak, treść rozmów także wpływa na stosunki z bogami, przy każdej, oprócz jakichś pustych zwrotów w rodzaju „pa słonko” znajdują się symbole bóstw. Na przykład kwestie przypisane Aresowi, bogowi wojny, to opinie głoszone zwykle z gniewem w oczach.
W przerwach między walkami i gadką czeka masa niepotrzebnego chodzenia i wydłużaczy, od których aż odechciewa się grać. Czasem trzeba się sporo nałazić, aby wykonać jakieś zadanie, a struktura map wcale temu nie sprzyja – to zwykle totalnie liniowe miejscówy z jedną dostępną ścieżką, nawet jeżeli to miasta! To nuży. No, ale czego się nie robi dla fajnych walk.
Mam szczerą nadzieję, że powstanie druga część, w której znacznie większy nacisk zostanie postawiony na sieczkę, a mniejszy na rozmowy. Wtedy Argonauci będą mogli dać sporo ciekawej rozrywki spragnionym fanom gier akcji, bo obecna formuła nie sprawdza się jako rpg, którym gra miała zapewne być.
Rise Of The Argonauts – recenzja – Podsumowanie:
+ efektowne walki
+ fajny system rozwoju postaci
- Ciągłe łażenie nudzi
- Za dużo gadania
OCENA: 6/10
Recenzja Rise Of The Argonauts pochodzi z magazynu PLAY PC 2/2009. Autor: Krzysztof Ogrodnik
