Sacred 2: Fallen Angel – recenzja

Pokłony w stronę Ascaronu za tak piękny i bogaty baśniowy świat. I kilka mocniejszych kopniaków oraz wyrazów za zepsucie zabawy zbyt licznymi i denerwującymi bugami. Recenzja Sacred 2: Fallen Angel !

Po dłu­giej siecz­ce w pierw­szej czę­ści co­fa­my się 2000 lat, ­by zro­bić ją jesz­cze raz. Krót­ko po stwo­rze­niu An­ka­rii ten wie­lo­ra­so­wy świat cie­szył się har­mo­nią dzię­ki bo­skiej ener­gii T, ­pó­ki pil­nu­ją­ce go se­ra­fie nie prze­ka­za­ły kon­tro­li el­fom. Wy­bu­chła za­dy­ma i nie­któ­re ra­sy ob­ra­zi­ły się, od­gra­dza­jąc od in­nych. Bar­dziej za­wzię­ci po­zo­sta­li w ser­cu kon­ty­nen­tu, da­lej walcząc, a zwie­rza­ki rozpa­no­szy­ły się po po­la­nach, mu­tu­jąc od ener­gii T. Pa­ku­je­my się w tę uro­czą sy­tu­ację ja­ko je­den z sze­ściu bo­ha­te­rów po stro­nie tych do­brych al­bo złych. Read more

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• X3: Terran Conflict – recenzja (0)
• Winter Sports 2008: The Ultimate Challenge – recenzja (0)
• Tomb Rider: Underworld – recenzja (0)