Tomb Rider: Underworld – recenzja

Pani archeolog znowu w formie. Tym razem stawia głównie na odkrywanie uroków przyrody i robi to w stylu lepszym niż kiedykolwiek. Szkoda, że nie wszystko dopięto na ostatni guzik. Recenzja Tomb Rider: Underworld!

Hitch­cock był­by za­chwy­co­ny. Tomb Rider: Underworld za­czy­na się uję­ciem przed­sta­wia­ją­cym re­zy­den­cję Cro­ftów, na niej po­ja­wia się me­nu. Wy­bie­ram no­wą grę i w tym mo­men­cie za­mek eks­plo­du­je, roz­sie­wa­jąc pło­ną­ce ka­wał­ki po ca­łym ogro­dzie. Chwi­lę póź­niej do­łą­czam do La­ry, któ­ra pró­bu­je wyjść z piw­ni­cy (co w niej ro­bi­ła, do­wiem się po­tem). Ścia­ny się wa­lą, ogień bu­cha ze wszyst­kich stron, a au­to­rzy w tych oko­licz­no­ściach przy­ro­dy uczą… pod­staw gry. Nad tym pło­ną­cym sto­łem pro­szę sko­czyć, pod pło­ną­cą bel­ką kuc­nąć. Nie­złe. Naprawdę niezłe. Nie ma jak za­cząć z hu­kiem. Read more

Przeczytaj także recenzje podobnych gier:

• Battlestations: Pacific – recenzja (0)
• X3: Terran Conflict – recenzja (0)
• Winter Sports 2008: The Ultimate Challenge – recenzja (0)