X-Blades – recenzja
Mała liczba ataków w grze, w której chodzi o walkę, nie zapowiada nic dobrego. Nawet jeśli czasem coś nieźle zaświeci, ostatecznie ta podróbka Devil May Cry’a wydobywa z siebie tylko jęk średniaka miażdżonego przez lepszych rywali. Recenzja X-Blades!
Ayumi jest łowczynią skarbów. Mógłbym napisać, że to Indiana Jones w spódnicy, ale jak może zauważyliście, patrząc na obrazek po lewej, bohaterka jej nie nosi. Zwiedzam w skórze tej pani tajemniczą wyspę, na której ponoć ukryty jest potężny artefakt. Pełną gotyckich budowli przestrzeń podzielono na etapy, ale po mapie poruszam się swobodnie, często obserwując ekran ładowania.
Rozgrywka wygląda tak: kolejny obszar równa się kolejne kilkanaście minut odpierania kolejnych fal przeciwników, a po wszystkim niszczenia kolejnych pomników i waz w poszukiwaniu kolejnych artefaktów rozwijających kolejną postać. A nie, tu się już zapędziłem, postać jest tylko jedna. Gra niestety żuje ten monotonny schemat od pierwszego uruchomienia do napisów końcowych. Pamiętam tylko dwa i ćwierć etapu, na których robi się coś innego, czyli unika się pułapek, ale te poziomy są banalnie łatwe i mocno krótkie. Słabo.
REPETA Z POWTÓRKI
Śmiganie szybko zaczyna nużyć, a możliwość pobłądzenia w niczym nie pomaga – czasem dróg jest więcej i nie wszystkie prowadzą do Mrągowa, a nigdy nie ma pewności, że zmierzam w dobrym kierunku. Takie znane z innych gier zabawne coś, jak cele misji, tu po prostu nie istnieje.
Poruszam się od jednej scenki przerywnikowej do drugiej, a te filmiki to najfajniejsza część gry. Wyglądają jak anime i prezentują szczątki fabuły. Kwestie wygłaszane przez bohaterów to szczyt tandety kina akcji Wschodu tłumaczonego przez kilka kolejnych osób w łańcuszku – kraj z końca listy dostaje totalnie niezrozumiałą w logiczny sposób komedię, przy której można się nieźle uśmiać.
SZKOLNE BŁĘDY
W założeniach X-Blades miała to być chyba gra walki, ale nie wszystko poszło zgodnie z planem. Ciosów jest piekielnie mało (jeden klawisz od zadawania cięć? Dajcie spokój), że o kombosach już nie wspomnę. Można jeszcze strzelać, ale to też jest średnio ciekawe – dwa pistolety ukryte w ostrzach nie mają kopa. Przeciwników łapię autonamierzaniem, więc da się strzelać nawet podczas skoków na jeden z czterech sposobów: normalny, szybki, dziwny (pociski losowo zaczynają wylatywać na boki z lufy i niby kogoś trafiają) oraz potężny (trzeba przytrzymać klawisz strzału, aby naładować atak, a później puścić epicką salwę śmierci). Przy bitewnej wirtuozerii ostrzy w Devil May Cry 4 jaskrawe X-Blades wypada blado.
W dalszej części gry przerzucam się na magię, bo najpotężniejsze czary są piętnaście razy skuteczniejsze niż ostrza. Odrobiny większej finezji wymaga tylko jedna walka z bossem, w której latająca w powietrzu ofiara czerpie energię z biegających po ziemi małych stworków – trzeba je zamrozić, a później przywalić gigantowi kilkoma fireballami.
Czary rzucam nie dzięki manie, lecz dzięki gniewowi (srogo!), który zdobywam, atakując przeciwników, przyjmując na klatę obrażenia, albo… po prostu chcąc rzucić zaklęcie – Ayumi wtedy przyjmuje pozycję rozgniewanej małżonki, zaczyna się lekko trząść i jakimś cudem zdobywa potrzebny fragment energii. Wścieka się, że się nie wścieka? Może jest na to fachowe określenie, nie wiem, nie jestem ekspertem od babskich spraw.
Grafika w X-Blades momentami jest niezła, twórcy lubią bawić się efektami, co czasem daje bardzo dobre rezultaty. Fajnie wygląda postać skuta lodem, podobnie jak różnobarwne wstążki, ciągnące się za niektórymi przeciwnikami. Ale X-Blades i tak rozczarowuje. Banalny model rozgrywki rozkłada grę na łopatki, a monotonia zrzuca dodatkowo zakoszony animkom pięćdziesięciotonowy odważnik.
X-Blades – recenzja – Podsumowanie:
+ ładne scenki przerywnikowe
+ oprawa może się podobać
- słaby system walki
- nudna rozgrywka – ciągle to samo
OCENA: 5/10
Recenzja X-Blades pochodzi z magazynu PLAY PC 4/2009. Autor: Krzysiek Ogrodnik
